Kimsesiz

İlk,

KİMSESİZ

Sabah olmuştu artık, zifiri karanlık yoktu; sonbaharın soğuk yalnızlığında vazgeçmemiş beklemişti sabaha kadar, ama neden güneş açmıyordu. Neden böyle olduğunu bilmiyordu, kaç gündür doğru düzgün yemek yememişti, karnındaki bu sancı acaba demin ağzına attığı küflü ekmekten miydi?

Aslında kendi seçmişti bunu, kendi istemişti yıllardır bu dört duvar arasında olmayı, kendi seçmişti bu kaderi. İnandıkları yarım kalmıştı ama unutmamış, hala aklında her an benliğindeydi. Penceresinde her gün aynı sahneler, küçük mutluluklar eski hatıralar; kendi istemişti bunu.

Kaç yıl olmuştu bu evde? İlk geldiği günü unutmuştu! Burası bir kaçış bir kurtuluştu o gün; ama unutulmuştu artık. Kendi seçmemiş miydi bu bir oda bir salonu, kendi seçmemiş miydi etrafı büyü ile çevrili bu evi, kendi örmüştü bu yıkılmaz duvarları ama artık üzerine üzerine geliyordu duvarlar. Sancıları artmış kendini doğan güne vermişti, hiç bıkmamıştı yıllardır her sabah o gökyüzüne bakmaktan, tek kaçış yoluydu bu, bu evden.

Yalnız yaşayan, tek başına, kimsesiz, zavallı biriydi artık; kimsesiz!

Eve geldiği ilk gün değiştirmişti lambaları yenilerini takmıştı, soft gözleri için; ama yıllardır sıcaklığından kararan ampüller artık kendini bile aydınlatmıyordu. Gün ışımıyor, güneş açmıyor ve lambalar aydınlatmıyordu.

Yazarların gazetelerde çıkan ölüm haberlerini hatırlıyordu; yazarın önemine, o günkü popüleritesine göre bazen ilk sayfada bazen sondan birkaç sayfa önceki kültür yazılarının ara satırlarında. Bugün ölse cesedi kaç gün sonra bulunurdu, nereye gömerlerdi hayatta kimsesi olmayan birini? Burada zaten bir tane mezarlık yok muydu? Bunlar neden aklına geliyordu.

Heyecanlanmıştı kalp çarpıntısını beyninde hissediyordu, uyuması gerekiyordu ama bu son nefesi de çekmesi lazımdı, beyni bu son dumanı istiyordu, belki biraz daha uyuşur belki biraz daha rahatlardı. Bir bardak su evet bir bardak su iyi gelebilirdi, ama çok uzaktaydı yalnız kalan bir insan kimden yardım isterdi. Sakinleşti, yolun başındaydı asla vazgeçmemesi lazımdı kalkıp penceresinden bakmalıydı güneş açmış mıydı, bahar gelmiş miydi?

Masasında duran, üniversite yılları boyunca okumak zorunda olduğu bu kitapların hiçbirini okumamıştı, modern çağın güzelliklerinden faydalanıp özetlerini ve eleştirilerini okumuş ve bunca yıl ahkam kesmişti. Neden şimdi neden onca yıl sonra bunları okumak istiyordu; neden şimdi yıllarca yazdığı bu yazıları, bu eve geldiği günden beri yakmadığı o soğuk ıssız şöminede yakıp yok etmek istiyordu, ne uğruna, neden şimdi ölmek istiyordu; yoksa yoksa değişecek miydi Kafka gibi ne olduğu belirsiz yaratığa.

“Her şey güzel, hayat güzeldir, her şey güzel olacak!” sinemada mı görmüştü yoksa bir şiirde mi okumuştu? Gerçekten sevgiyle çaldığı ıslığı, bir gün mutlulukla sevgiyle çalacak mıydı tekrar? Yıllardır çalmayan telefonun ahizesi artık tozdan renk değiştirmişti çalmıyordu, çalmayacaktı biliyordu! Allah kahretsin, insanoğlunun bu en modern çağında onun bu yalnız çığlığını duyup gelecek biri yok muydu? Yalnızdı, her gün su verdiği bu çiçekler ona ne kadar daha nefes verebilirdi ki?

Artık tek kelime bile yazamıyordu; küçük mutlulukları, çok eski zamanlarında, meraklılarına anlatılmak için, hikayelerinin satır aralarında kalmıştı.

Yeni doğmuş bebek gibi ağlıyordu, hayata merhaba dediği ilk anda yediği tokat canını acıtıyor zırlıyordu. Kan çanağı olmuş gözlerinin içine bakmak, kendini görmek için dikilmişti aynanın önüne. Hıçkırığı genzine yapışmış, nefes alamıyordu kendisi miydi bu aynadaki, kendisi miydi kaçıp buralara gelen, yıkıp yok eden, kendisi miydi ağlayan yalnızlığına kimsesizliğine?

Iago’nun çığlığı çınlıyordu kulaklarında; “Hey Tanrım böyle olduğunu rüyamda görsem kahrolayım inanmazdım!” En son ne zaman ruj sürmüştü? En son ne zaman allık fırçasını yanaklarına vurmuştu, kendini baştan yaratmak için? En son ne zaman şükretmişti tanrıya güzelliği için, yoksa hep Othello’nun kötü askeri Iago gibi haykırmış kızmış mıydı tanrıya? Cennete giden yolu ne zaman satın almıştı hatırlamıyordu bile.

“Bir kadın var tüm pırlantaların altın olduğuna inanan, …. Bir işaret var duvarda; yine de emin olmak istiyor, ….bazen kuşkuyla dolar tüm düşüncelerimiz…”

Neden şimdi Shakespeare benliğinde, neden şimdi Page kulaklarında!

Evet, gerçekten ölüyordu yani ölüyor olmalıydı! Hissizlik ihanet duygusuzluk tüm benliğini kaplamıştı! Sadece bir lokma ekmek çiğnemişti, tozlu telefonuna baktı, son bir çırpınış ama boşuna! Gözleri karardı, kulakları uğultulu, beyni sızlayarak kalbi durdu; kasları inanılmaz gelgitlerle kasılıyor sanki bedeninin içinde başka bir benlik yaşıyordu artık. Keşke zamanı olsa bu anı yazabilseydi; ölmüştü artık.

“Uç küçük kanat uç..” Kimsesiz…


İkinci,

BÜYÜ

Söylenen o dur ki; çok ama çok eski zamanlarda, insanoğlunun bu evrende yalnızlığına terk edilmeden önceki çağlarda, büyü cennet ve cehennem denen kapıların ardında kilitliymiş...